Μνήμη Νίκου Τεμπονέρα

ΟΛΜΕ – ΔΟΕ

 

9 Γενάρη 2010: Μνήμη Νίκου Τεμπονέρα

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

 

            Κάθε χρόνο, στις 9 του Γενάρη, η συλλογική μας μνήμη στρέφεται στα τραγικά γεγονότα της Πάτρας που οδήγησαν στην άγρια δολοφονία του συναδέλφου μας Νίκου Τεμπονέρα.

Κάθε χρόνο, στις 9 του Γενάρη, η σκέψη μας αρνείται πεισματικά να δεχτεί την πραγματικότητα αυτής της  εγκληματικής πράξης, αρνείται να ξεχάσει τις συνθήκες που οδήγησαν στον πρόωρο και άδικο χαμό του.

 

Τα Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ σας καλούν να συμμετάσχετε στην

 Εκδήλωση μνήμης για το Νίκο Τεμπονέρα

που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9/1/2010 στις 6 μ.μ.

έξω από το Σχολικό Συγκρότημα «Ν.Τεμπονέρα» στα Ψηλά Αλώνια στην Πάτρα. Θα ακολουθήσει πορεία στο κέντρο της πόλης.

Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΡΚΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τα ΔΣ της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ

                                                                                                            Αθήνα  5/1/2010

Και πάλι για τον συνδικαλισμό των εκπαιδευτικών

Στο σημείωμα του προηγούμενου φύλλου, καταγράψαμε την πραγματικότητα του συνδικαλισμού των εκπαιδευτικών. Το βασικό συμπέρασμα αυτής της καταγραφής είναι πως πάσχει από έλλειψη συλλογικότητας και πρότασης για το σχολείο και την κοινωνία. Πώς όμως θα μπορούσαν να καλυφθούν αυτές οι ελλείψεις; Τι δέον γενέσθαι; Η χαμένη συλλογικότητα των εκπαιδευτικών θα μπορούσε να ανακτηθεί μέσα από συγκεκριμένες ατομικές ή ομαδικές πρωτοβουλίες που έχουν σχέση με την παιδεία και τον πολιτισμό. Για παράδειγμα, στην επαρχία Ερμιονίδας στην Αργολίδα, η ομάδα εκπαιδευτικών «Απέναντι Όχθη» έχει ραδιοφωνική εκπομπή, μέσα από την οποία παρεμβαίνει σε ζητήματα που αφορούν τόσο την καθημερινότητα του εκπαιδευτικού όσο και γενικότερα εκπαιδευτικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά ζητήματα. Η ίδια ομάδα, που λειτουργεί σε ολόκληρο τον νομό, πρότεινε και πέτυχε έτσι ώστε η τοπική ΕΛΜΕ να προσκαλέσει συγγραφείς για να παρουσιάσουν την τελευταία τους δουλειά, ενώ παράλληλα συζητά την προοπτική συνεργασίας με το Τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Υπάρχουν ακόμη ιδέες για κινηματογραφικά αφιερώματα κ.λπ., ενώ οργανώνεται για το καλοκαίρι εκδρομή-περιήγηση στα ελληνικά μνημεία της Σικελίας.

Μια άλλη πρόταση αφορά την παρέμβαση στο περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης. Η σύσταση ομάδων εργασίας, η κριτική στο περιεχόμενο και τη φιλοσοφία των νέων βιβλίων που έχουν εισαχθεί στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η οργάνωση διαλέξεων και ανοιχτών συζητήσεων πάνω σε ζητήματα που αφορούν την παρεχόμενη γνώση ή τις μεθόδους διδασκαλίας, η έκδοση περιοδικού και η δημιουργία ιστοσελίδας είναι πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν από πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών σε κάθε περιοχή της Ελλάδας. Ακόμη και αυτή η περιλάλητη «επιμόρφωση» θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να αναληφθεί από εμάς τους ίδιους, που άλλωστε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε καλύτερα τις ελλείψεις και τις ανάγκες μας. Τέλος, η κριτική στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης θα μπορούσε να αποτελέσει και αντικείμενο διεκδίκησης, όπως είναι, για παράδειγμα, το αίτημα για απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού ή η άρνηση αποδοχής των εγχειριδίων του CDRSEE, που έχουν γραφτεί με την καθοδήγηση και τη χρηματοδότηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του USAID, της Κόκα Κόλα κ.ά. «ευαγών» ιδρυμάτων.

13ο Συνέδριο ΟΛΜΕ: Ο κοιμώμενος γίγαντας

Σε 80.000 περίπου υπολογίζονται οι εκπαιδευτικοί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Πρόκειται για έναν πραγματικό γίγαντα. έναν γίγαντα όμως που τελεί εν υπνώσει. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι δεκάδες χιλιάδες καθηγητές είναι εγγράμματοι εργαζόμενοι, η συνεισφορά τους στην πολιτική κουλτούρα της χώρας είναι μηδαμινή. Τα αιτήματα της ΟΛΜΕ, παγιωμένα εδώ και αρκετά χρόνια, περιορίζονται βασικά σε δίκαιες μεν μισθολογικές και ασφαλιστικές διεκδικήσεις, που όμως δεν φαίνονται ικανές να συνεγείρουν τον κλάδο έτσι ώστε να παλέψει γι’ αυτές αλλά και για τη συνολική ανατροπή της εισοδηματικής πολιτικής.

Όμως σήμερα οι εκπαιδευτικοί φέρουν το βάρος μιας ευθύνης που ξεπερνά τα στενά κλαδικά όρια και αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνίας. Πρόκειται για την υπεράσπιση του μορφωτικού αγαθού, της παιδείας και του πολιτισμού γενικά, υπεράσπιση που βέβαια δεν εξαντλείται στα επίσης δίκαια μα γενικόλογα αιτήματα για αύξηση των δαπανών για την παιδεία και ένα δωδεκάχρονο, δημόσιο δωρεάν σχολείο. Αυξήσεις ναι, αλλά για ποιο σκοπό; Δώδεκα χρόνια στο σχολείο˙ σύμφωνοι, αλλά με ποιο περιεχόμενο και ποιους στόχους;