Έχει γίνει πλέον σαφές ότι όχι μόνο η Ελλάδα αλλά καί οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, προς το παρόν, είναι θύματα ενός οικονομικού πολέμου που, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, διεκπεραιώνεται από τον αποθρασυνόμενο γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, τόν οιονεί «οικονναζισμό».

Συνειδητοποιούμε τώρα τον απώτατο στόχο της εκστρατείας ταπείνωσης και απαξίωσης της Ελλάδας, που ξεκίνησε μέ τα χυδαία δημοσιεύματα του περιοδικού Focus, συνεχίστηκε με τις χυδαιότερες δηλώσεις περί παράδοσης των Ελλήνων στις γενετήσιες ορμές των Τούρκων, κλιμακώθηκε με τις προτροπές για απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, και κορυφώνεται τώρα με τους ποικίλους οικονομικούς εκβιασμούς και τις άμεσες απειλές για εγκατάσταση στον τόπο μας οικονναζιστών γκαουλάϊτερ: θέλουν να απαξιώσουν το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και να αγοράσουν την εθνική μας περιουσία για ένα κομμάτι ψωμί.

Κι ενώ πιέζουν και απαιτούν την άμεση αποπληρωμή των δανείων που συνήψε κατά καιρούς η Ελλάδα, δεν κάνουν κανένα απολύτως λόγο για την αποπληρωμή δανείων και καταβολή αποζημιώσεων που οφείλουν στην Ελλάδα για τα εγκλήματά τους στην διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου, συμπεριφερόμενοι ουσιαστικά όπως τα ζώα της «Φάρμας των ζώων» του Όργουελλ: Όλα τα έθνη είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τ’ άλλα.

Είναι φανερό ότι στην ιδιάζουσα οικονομική κατοχή πρέπει να προταχθεί η πιο μαζική, η πιο σθεναρή και η πιο διεθνική οικονομική αντίσταση. Δεν είναι επομένως, στην περίπτωση αυτή, το όπλο κυρίως της απεργίας που θα ματαιώσει τα σχέδια των οικονναζιστών, αλλά το όπλο της «απαγορίας», της άρνησης δηλαδή της αγοράς γερμανικών, προς το παρόν, προϊόντων, και αυτό όχι μόνο σε πανελλήνιο, αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

 Ιδιαίτερα οι χώρες και οι λαοί του ευρωπαϊκού νότου, που πλήττονται και πρόκειται να πληγούν ακόμα πιο σκληρά από την λαίλαπα του οικονναζισμού και του ομογάλακτου παγκόσμιου χρηματιστικού νεοφιλελευθερισμού, καλούνται να αντιτάξουν στους θρασείς εκβιασμούς του πανούργου οικονναζισμού και των εγκαθέτων του την «απαγορική» τους ενότητα.

Το σύνθημα «Δεν αγοράζω» (γερμανικά προϊόντα) ας λάβει στη συνείδησή μας την αρμόζουσα προτεραιότητα έναντι των «Δεν εργάζομαι» ή «Δεν πληρώνω». Αδέλφια μας της Κύπρου, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και όλης της Ευρώπης, ας αντιτάξουμε στην ασυνειδησία των οικονναζιστών την πιο βαθιά και πλατιά συνείδηση της κατάστασης και του χρέους μας.

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου καθηγητή

(malfasg@gmail.com)

Ολοφύρεται και αλυχτά ο δωσιλογικός εσμός του Μνημονίου για το φετινό «βέβηλο» εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου! Για την «προσβολή» του Προέδρου της Δημοκρατίας, των συμβόλων του έθνους, της μνήμης των αγωνιστών, της εθνικής ομοψυχίας. Για τις παρελάσεις που «ματαιώθηκαν», για τους «επισήμους» που εκδιώχθηκαν, για τους κυρίους ανδρείκελα και τις ερίτιμες κυρίες  που τους διαλύσαμε τη φιέστα, μέρα τέτοια, ιερή και ηλιόλουστη! Ανέμεναν αντιδράσεις, αλλά όχι τέτοιας πρωτόγνωρης έκτασης και έντασης. Κατανοητή η έκπληξή τους, αλλιώς μας είχαν μάθει… Η κρίση «θα μας αλλάξει» μας έλεγαν καιρό τώρα, υπαινικτικά, σχεδόν απειλητικά. Όντως, ξεχάστε ό,τι ξέρατε!

Φοβήθηκαν, έχασαν τον έλεγχο, τρομοκρατήθηκαν. Στα μάτια, τα λόγια και τις χειρονομίες τους διέκρινες τον πανικό, τον αληθινό εαυτό τους. Δίχως προσχήματα, ρητορικούς ελιγμούς και ευγένεια που θα επέβαλε η θεσμική τους ιδιότητα, η αγωγή από «καλό» σπίτι. Έτσι εξηγείται η έκρηξη θυμού που ακολούθησε, οι οργίλες αντιδράσεις, η αργυρώνητη κατασυκοφάντηση των δημοσιολογούντων, η κομματική ομοβροντία καταγγελτικών ανακοινώσεων για την πάνδημη ανταρσία, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη τη χώρα!

Αίφνης, μετά το πρώτο σοκ, τις αμήχανες αντιδράσεις και τα επιπόλαια σχόλια, ο κυρίαρχος αστισμός συνήλθε. Παρέκαμψε προσώρας τις επιμέρους διαφορές που τον διατρέχουν. Ξεχείλισε η ευαισθησία του  για τους θεσμούς, το έθνος, τη μέρα… Σε ελάχιστο χρόνο, όλο το φάσμα των εγχώριων ελίτ συνασπίστηκε, ανασυγκροτήθηκε σε ενιαίο μέτωπο. Επέβαλε την αναγκαία «εθνική ομοφωνία»,  τον «εθνικό κανόνα» που θα μετρούσε στο εξής τη φιλοπατρία και τη δημοκρατικότητά μας…

Πρώτος τη τάξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας· στην αναιδή και προκλητική εξύβριση μιας δράκας πολιτών επέδειξε ασυγχώρητη για το κύρος του θεσμού και την προσωπικότητά του παρόρμηση. Σεβαστέ μας Πρόεδρε, ο ελληνικός λαός τιμά το αντιστασιακό σας παρελθόν, αυτό της ηλικίας των… «δεκαπέντε» σας χρόνων. Δεν αποτελεί όμως αυτό τεκμήριο και άλλοθι τελεσίδικης ιστορικής καταξίωσης. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα! Και σε κάθε περίπτωση, ο λαός μας ξέρετε, δυσκολεύεται να ξεχάσει την πλούσια πολυετή κομματική σας προϋπηρεσία. Ούτε βεβαίως προτίθεται να αμνηστεύσει τη σιωπή και τις υπογραφές σας των τελευταίων δύο χρόνων. Το «δάκρυ» σας, για το οποίο τόσα υπερφίαλα και τηλεδραματικά ειπώθηκαν (αλλά ποτέ δεν είδαμε), θα μας συγκλόνιζε σπαρακτικά, αν έτρεχε για την εξαθλίωση του λαού, για το ξεπούλημα της πατρίδας. Όχι μόνο για την προσβολή της προσώπου σας…

Ο κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργός της χώρας – προτεκτοράτου εξέφρασε τη λύπη του για τα γεγονότα. Δεν μας συγκίνησε καθόλου. Επεσήμανε τον «κίνδυνο υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών». Δεν μας έπεισε, αλλά δε φαίνεται να τον ενδιαφέρει. Το κουρελιασμένο Σύνταγμα, η κραυγαλέα αναντιστοιχία κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και λαϊκού αισθήματος, το αβυσσαλέο έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης, … ασήμαντες λεπτομέρειες γι’ αυτόν που, αν δεν ολοκληρώσει το σχέδιο «σωτηρίας» της πατρίδας, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψει. Δεν θα προλάβει!

Σε πλήρη στοίχιση και ο εν αναμονή πρωθυπουργός, η εναλλακτική εφεδρεία του ίδιου φαύλου συστήματος, η ασυμβίβαστη «πατριωτική» εκδοχή  εναλλαγής και διαιώνισης του κατεστημένου της εξουσίας. Θορυβήθηκε από τις «ολέθριες αντιδράσεις» του κόσμου παραγνωρίζοντας το αυτονόητο: οι «ολέθριες πολιτικές» ολέθρια ανατρέπονται! Η αντιμνημονιακή ρητορεία εξαντλήθηκε άδοξα και μαζί της και οι ψευδαισθήσεις. Ποιος τον πιστεύει;

Ελεεινότερη από κάθε άποψη η μοίρα και η τακτική των υπολοίπων «μικρών», των παραπληρωμάτων της εξουσίας  και της συναλλαγής. Δεξιά και αριστερά υποζύγια, δεξαμενές κοινωνικής απογοήτευσης που  αρδεύουν μικρομεγαλισμούς φιλόδοξων ατόμων. Εκλιπαρούν οι αξιοθρήνητοι για συνδιαχείριση. Χαμαιλεοντισμός,  διγλωσσία και μισόλογα. Οικτρά καταγέλαστοι!  

Πρωτοπόρος ο δεξιοτέχνης του πολιτικού αριβισμού και τα πνευματικά έκγονα του δωσιλογισμού και της συνθηκολόγησης (που ψήφισαν αναφανδόν το Μνημόνιο) έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν την αγανάκτησή τους για τα «έκτροπα», την υπακοή και τη νομιμοφροσύνη τους. Αδικαιολογήτως απόντες(!) από τις φετινές παρελάσεις οι ατζέντηδες του «ελλαδεμπορίου», κινδυνολογούν και απειλούν. Στις χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες που σήκωσαν ανάστημα, βλέπουν «αριστεριστές», «αντιεξουσιαστές», και «πρόβες τζενεράλε για τα χειρότερα». Τα φοβούνται πολύ και όχι άδικα…

Η άλλη, η επίσημη αγαπημένη των εκδοτικών συγκροτημάτων και αδημονούσα ιέρεια της Συμμαχίας των «προθύμων», διάλεξε τη … μέρα να μας διδάξει αξιοπρέπεια παραφράζοντας τον ποιητή. Ευτελίζοντας την τιμή της χώρας και των κατοίκων της. Αποτιμώντας την αξία τους σε συνθήκες επιβαλλόμενου ξεπουλήματος, σκανδαλώδους εκποίησης των πάντων σε τιμή ευκαιρίας. Δεν γνωρίζει άλλον τρόπο…

Αποκαλυπτική μέσα στην υποκρισία της, τέλος, η δημοκρατική Αριστερά της κομψότητας και των καλών τρόπων. Εγγράμματη και διαφωτισμένη, μετριοπαθής και καλλιεργημένη, χρόνια τώρα καλλιεργούσε τον πιο ύπουλο εθνομηδενισμό. Λοιδορούσε εργολαβικά καθετί που θύμιζε πατρίδα, λαϊκή ταυτότητα, παράδοση, ιδιοπροσωπία ελληνική. Ευρωπαΐζουσα αδιακρίτως, πολυπολιτισμικά χαρούμενη και αντιμιλιταριστική από άποψη, φέτος… ενοχλήθηκε από την παρεμπόδιση των παρελάσεων (sic) οι οποίες μέχρι χθες της προκαλούσαν αφόρητη απέχθεια. Από τότε που τους θυμάμαι απαιτούσαν μανιωδώς την κατάργησή τους. Όσο για το έπος του ’40, είναι χαρακτηριστικό ότι τους έθελγε κυρίως το «αντιπολεμικό»(!) μήνυμα της θυσίας των αγωνιστών μας, στις παγωμένες ακρώρειες της Πίνδου. Αν, πάντως, με τόση άνεση παρακάμπτεις τις αρχές σου για μερικά πειστήρια θεσμικής επιβεβαίωσης, τότε καλύτερα να περάσεις απευθείας απέναντι, με τους άλλους…

Το ανάλογο ισχύει και για τους περιώνυμους δημάρχους της «μεγάλης ανατροπής»: αυτόν της Αθήνας, που επισείει την απειλή απόλυσης στα μέλη της μπάντας του Δήμου επειδή φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια. Και τον άλλον, της Θεσσαλονίκης, του οποίου ο αδάπανος αντικομορφισμός εκφυλίζεται παταγωδώς. «Η δικτατορία της μειοψηφίας αμαύρωσε την ημέρα» αποφάνθηκε συγκλονισμένος!

Απέναντι σ’ όλους αυτούς, ο λαός μας τόλμησε! Αψήφησε τυπολατρικά πρωτόκολλα, εθιμοτυπικούς καθωσπρεπισμούς και ηλίθιες ενστάσεις. Νίκησε κατά κράτος τη μοιρολατρία και το φόβο που σκορπάτε σε τόνους κάθε βράδυ αχρεία παπαγαλάκια! Οι «φασίζουσες μειοψηφίες» που στιγματίζατε όλη τη μέρα με το αζημίωτο, ήταν οι χιλιάδες των χιλιάδων Έλληνες και Ελληνίδες που ξεχύθηκαν αυθόρμητα σε δρόμους και πλατείες της υπόδουλης πατρίδας για να γιορτάσουν την επέτειο του «ΟΧΙ» με τον τρόπο που του άξιζε.

«Αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της γιορτής», σας βροντοφώναζε από νωρίς το αειθαλές σύμβολο Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος. Εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική χειραφέτηση αδιαχώριστα συναρθρωμένες, στο ύψος των περιστάσεων. Εσείς όμως κλαυθμυρίζατε υποκριτικά, μεμψιμοιρούσατε για την «κηλίδωση» του θεσμού των παρελάσεων που μόνο ηδονοβλεπτικά σας απασχολούσαν μέχρι πρότινος… Έτσι, οι εκφυλισμένες  παρελάσεις ξαναγεννήθηκαν από τον ίδιο το λαό, κατά τρόπο υποδειγματικό, με συμμετοχή μαζική, πάθος και παλμό. Ενθουσιασμό πρωτόφαντο. Παραλήρημα χαράς και ανακούφισης δίχως προηγούμενο.  Αυτό που ποτέ δεν περιμένατε να γίνει, έγινε! Νιώθετε την ανάσα μας;

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οριακές. Στιγμές απολύτως τραγικές. Σαν αυτές που ζούμε, κρίσιμες. Τότε, τα υποκείμενα της ιστορίας, οι λαοί, καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στον εξανδραποδισμό και την ελευθερία τους. Η διακινδύνευση ακραία, τα διλήμματα αμείλικτα. Η διαιρετική τομή αναπόδραστα διχαστική. Δίχως αστερίσκους, υστερόγραφα, και επιφυλάξεις. Πολύ μεταγενέστερα η ιστορία και οι επιγενόμενοι θα αποφανθούν για την αλήθεια των επιλογών, για την αξία των έργων. Έτσι γινόταν πάντοτε.

Ένας μαθητής  στη Λάρισα  αποφάσισε ήδη, χωρίς ενδοιασμούς. Στο φως της μέρας, δίχως κουκούλα, μπροστά στους «επισήμους». Με μια μούτζα τολμηρή και μεγαλειώδη, στη διάρκεια της παρέλασης, μας έδειξε κάτι αλλά δεν μας εξήγησε το γιατί… Μας άφησε μάλλον, να το καταλάβουμε, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και των αντοχών μας. Αγόρι μου σε ζηλεύω! Κάθε φορά που μιλώ στην τάξη για χούντα, κατοχή κι αντίσταση φοβάμαι την απόλυση…

Την ίδια ώρα, η Υπουργός Παιδείας, αθεράπευτα εγκλωβισμένη σε μια αψεγάδιαστη και φίλαυτη κομψότητα, με γυρισμένα τα νώτα της στο καντήλι του Άγνωστου Στρατιώτη, τραγικά μόνη πάνω σε μια εξέδρα και περιστοιχισμένη από διμοιρίες των ΜΑΤ, «τιμούσε» με τον τρόπο της την Αντίσταση. Αρνούνταν πεισματικά την πραγματικότητα που ξεδιπλώνονταν μπροστά της. Τα δεκαπεντάχρονα παιδιά μας που της γύριζαν την πλάτη… Αντιλαμβάνονταν τα πάντα… Έκανε την επιλογή της!

Και ’μείς τη δική μας.

Πάτρα, 29 Οκτωβρίου 2011

Υ.γ.  Διαμαντάκι ανυπότακτου φρονήματος, αυτό που φοβούνται… http://www.youtube.com/watch?v=yIa4PQvfmaU

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr
]]> http://rikseis.wordpress.com/2011/10/10/%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82/feed/ 0 rikseis http://rikseis.wordpress.com/2011/10/10/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b7/ http://rikseis.wordpress.com/2011/10/10/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b7/#comments Mon, 10 Oct 2011 16:07:55 +0000 rikseis http://rikseis.wordpress.com/?p=706 ]]> όταν θα πάρουν φωτιά οι ασπίδες
Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ’ τη Δύση πού; ………………………………….. Εδώ; δεν θα ‘χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον
 
Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.
Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα,
για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ…
Δεν είναι Πρωθυπουργός μου
αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας – ανοίγοντας
έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας…
Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες· όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.
Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.
Είμαι Ελληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο
δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.
Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα – δεν
αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.
Οχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.
Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός,
ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.
Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.
Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι
μαζί τους τα έφαγα.
Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν
πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά ‘ναι η ανομία και
δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα
αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.
Οχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.
Ως εδώ!
Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.
Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ’ τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο – τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;
Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr
]]> http://rikseis.wordpress.com/2011/10/10/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b8%ce%b7/feed/ 0 rikseis http://rikseis.wordpress.com/2011/08/12/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%83-%cf%84%ce%b7%cf%83/ http://rikseis.wordpress.com/2011/08/12/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%83-%cf%84%ce%b7%cf%83/#comments Fri, 12 Aug 2011 16:06:46 +0000 rikseis http://rikseis.wordpress.com/?p=700 ]]>  

του Σταύρου Ρ. Ελευθερίου

            Ο Φράνσις Φουκουγιάμα δεν θα περίμενε πως 20 χρόνια αφότου έγραψε το περιβόητο «Το τέλος της Ιστορίας» θα βρισκότανε μια γυναίκα, και μάλιστα Ελληνίδα, που όχι μόνο  θα συμπύκνωνε τη «θεωρία» του μέσα σε λίγες λέξεις αλλά θα έβρισκε, επιτέλους τον τρόπο να την κάνει πραγματικότητα. Κι αυτή η γυναίκα δεν είναι άλλη – τι τιμή και δόξα για την Ελλάδα – από την υπουργό Παιδείας-Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Άννα Διαμαντοπούλου.

            Εξερχόμενη από το Προεδρικό Μέγαρο, μετά τη συνάντηση της με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια  προκειμένου να τον ενημερώσει για την μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Παιδεία που προωθεί, δήλωσε – ανάμεσα στα άλλα – και το εξής: «Μία πολύ βαθειά και σημαντική μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση αποτελεί εγγύηση ότι ποτέ ξανά δεν θα έχουμε κανενός είδους κρίση είτε οικονομική, είτε κοινωνική.».

            Ποιος να το φανταζότανε – είπαμε ούτε ο Φουκουγιάμα δεν τόχε σκεφτεί – πώς αρκεί μια «πολύ βαθειά και σημαντική μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση» ώστε να μην έχουμε ποτέ ξανά κανενός είδους κρίση: είτε οικονομική είτε κοινωνική!! 

            Καλά, τώρα το σκέφτηκε; Αν το είχε προτείνει σε κάποια από τις συμμαζώξεις της Λέσχης Μπιντελμπεργκ  θα είχε αποφευχθεί όλη αυτή η οικονομική και κοινωνική κρίση που ταλανίζει όλο τον κόσμο τώρα και τρία χρόνια. Θάχανε κάνει όλοι τους μια βαθειά και σημαντική μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση τους και θα είχαμε γλυτώσει όλο αυτό το κακό με την κρίση. Πάντως προλαβαίνουμε. Έστω και την «ύστατη ώρα». Γρήγορα, αμέσως στους Γ. Παπανδρέου και Ευάγγελο Βενιζέλο, στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ, κι όπου αλλού πρέπει.

            Να υπενθυμίσω ότι η κ. Άννα Διαμαντοπούλου είναι αυτή που και άλλες φορές μας έχει ανοίξει τα μάτια, μας έχει κάνει να καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας. Όπως, παράδειγμα λέω, όταν έλεγε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ (2005) «. Σύντροφοι, ίσως είμαστε η τελευταία Κομμουνιστική χώρα στην Ευρώπη. Το κράτος καταδυναστεύει το 55% της οικονομίας, δεν συμβαίνει ούτε στις νέες χώρες και καταδυναστεύει όλους τους θεσμούς.». Μέχρι τότε κανένας δεν είχε καταλάβει πως η Ελλάδα ήταν η τελευταία κομμουνιστική χώρα.

            Κι όμως η κ. Άννα Διαμαντοπούλου είναι βουλευτής, είναι υπουργός Παιδείας (!!!), υπήρξε και επίτροπος στην ΕΕ, και χαράσσει (;) πολιτικές (δηλαδή εκτελεί αυτά που τις υπαγορεύουν. Αλλά τέτοιοι είναι και άλλοι Επίτροποι, Διοικητές Τραπεζών και ηγέτες της Ευρώπης που σήμερα αποφασίζουν για τις τύχες των λαών και φυσικά τη δική μας. Τέτοιο ή λίγο καλύτερο  απόθεμα γνώσεων έχουν.

 και μείζον όστις, αντί της εαυτού πάτρας φίλον νομίζει, τούτον ουδαμού λέγω

(όποιος βάζει πιο πάνω τους φίλους από την πατρίδα του, για μένα είναι τιποτένιος) Σοφοκλέους Αντιγόνη, στ. 182-183)

Στον ευαίσθητο τομέα της παιδείας, εκεί που διαμορφώνονται οι μελλοντικές γενιές και σχεδιάζεται η αυριανή κοινωνία, οι συνέπειες από την εφαρμογή της -ελέω των δανειστών μας – κυβερνητικής πολιτικής της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα είναι ήδη και θα είναι ακόμη πιο τραγικές στο άμεσο και ορατό μέλλον. Οι σημαντικότερες από αυτές τις συνέπειες είναι οι περικοπές των κονδυλίων για βασικές λειτουργικές ανάγκες των σχολείων, για τη μετακίνηση των μαθητών, για τους μισθούς και τις συντάξεις των εκπαιδευτικών και για τις προσλήψεις, το κλείσιμο σχολείων, η ουσιαστική κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρόσθετης διδακτικής στήριξης, η εγκατάλειψη της παιδείας των ομογενών. Από την άλλη μεριά, σχεδιάζεται ένα «νέο σχολείο» βασικός στόχος του οποίου δεν είναι η μόρφωση και η ψυχική και ηθική καλλιέργεια, αλλά αντίθετα, η «φτηνή» απασχόληση των παιδιών και των εφήβων κάποια χρόνια σε μεγάλα σχολικά συγκροτήματα. Έτσι, η «παιδεία της αμάθειας» με τα χιλιάδες αριστεία που δεν αντιπροσωπεύουν ούτε γνώσεις ούτε αξίες όχι μόνο θα συνεχίζεται αλλά θα οδηγεί πλέον είτε στην ανεργία είτε σε πανεπιστήμια με αυταρχική δομή, φτωχό περιεχόμενο και καμία προοπτική για τους αποφοίτους. Η πραγματική γνώση θα γίνεται κτήμα λίγων: όσων μπορούν να πληρώνουν. Για να επιβληθεί όμως ένα φτηνό και υποβαθμισμένο σχολείο, όπου τα παιδιά θα στοιβάζονται σε 30άρια τμήματα με δασκάλους απαξιωμένους, κακοπληρωμένους και όλο και πιο γερασμένους, απαιτείται ένα αυταρχικό διοικητικό πλαίσιο. Στο πλαίσιο αυτό ο ρόλος του διευθυντή του σχολείου «αναβαθμίζεται» σε βάρος του συλλόγου διδασκόντων και μετατρέπεται σε αυτόν του αξιολογητή-μάνατζερ.

Έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, είχαμε από την πρώτη στιγμή εκφράσει τη διαφωνία μας για το νέο σύστημα επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων. Η θέση μας ήταν και παραμένει πως εκτός από την απαραίτητη διδακτική πείρα, τη φιλοπονία και τη γνώση της νομοθεσίας, ο υποψήφιος διευθυντής πρέπει να είναι και αποδεκτός από τους συναδέλφους του και να έχει τη διάθεση να αντισταθεί στην αυθαιρεσία της διοίκησης σε συνεργασία με το σύλλογο διδασκόντων. Η απόκτηση μορίων από προηγούμενη διευθυντική θέση δεν αποτελεί πάντοτε ασφαλές κριτήριο όταν είναι γνωστό πως στο ελληνικό δημόσιο, η «σωστή» κομματική ένταξη και οι κατάλληλες γνωριμίες έχουν την ιδιότητα να απαλείφουν αδυναμίες και ανεπάρκειες. Με το νέο σύστημα όμως, κοντά στην προϋπηρεσία, αυξημένη βαρύτητα αποκτούν επίσης οι διάφοροι τίτλοι σπουδών και επιμόρφωσης στο πλαίσιο μιας τεχνοκρατικής αντίληψης με βάση την οποία ο κάτοχος διδακτορικού διπλώματος, δηλαδή ενός τυπικού ακαδημαϊκού – ουσιαστικά ερευνητικού – προσόντος, είναι πιο κατάλληλος για διευθυντής σχολείου απ’ ό,τι ένας καθηγητής που υπηρετεί ως υποδιευθυντής σε ένα σχολείο για κάμποσα χρόνια. Βρέθηκαν έτσι πιο μπροστά στους πίνακες κατάταξης πολλοί «άκαπνοι» συνάδελφοι ενώ άλλοι με πολυετή θητεία και προσφορά βρέθηκαν στα «χαμηλά». Τέλος, πολλοί αξιόλογοι συνάδελφοι αποθαρρημένοι από τον τρόπο υπολογισμού των σταθερών μορίων και από το νέο ρόλο του διευθυντή, δεν κατέθεσαν καν αίτηση.

Όσο για την προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η αυθαιρεσία στη βαθμολογία της συνέντευξης που επικρατούσε ως τώρα, με την ανάπτυξη εκ μέρους του υποψηφίου ενός θέματος μελέτης περίπτωσης που δινόταν σ’ αυτόν σε κλειστό φάκελο 10 λεπτά πριν από τη συνέντευξη, είναι αποκαλυπτική η φιλοσοφία της ηγεσίας του Υπουργείου: στις ενδεικτικές ερωτήσεις και κυρίως στις απαντήσεις που δίνονταν στο Συμβούλιο Επιλογής ως σωστές λαμβάνονταν αυτές που θεωρούσαν ως αυτονόητα αντιπαιδαγωγική τη συμπεριφορά του καθηγητή που βάζει πολλή δουλειά για το σπίτι ή χαμηλούς βαθμούς.  Όσο δε για την επιβολή και της πιο απλής ποινής, θα έπρεπε να προηγηθούν ανακρίσεις επί ανακρίσεων.  Είπαμε: το νέο σχολείο δεν είναι για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα και την αξία της προσπάθειας, αλλά για να περνάνε όσο πιο ευχάριστα γίνεται την ώρα τους μέχρι να βγουν στην ανεργία… Κατά τα άλλα, η διαδικασία θύμιζε λίγο πολύ τυχερό παιχνίδι αφού σε άλλους τύχαινε μία περίπτωση που μπορούσε κανείς να την αναπτύξει χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει κάτι εκ των προτέρων ενώ σε άλλους τύχαινε περίπτωση που απαιτούσε τη γνώση λεπτομερειών της εκπαιδευτικής νομοθεσίας. Η δε «έκθεση αυτοαξιολόγησης» που έπρεπε να καταθέσει υποχρεωτικά κάθε υποψήφιος, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα υμνολόγιο του εαυτού του όπου σπάνια έβρισκε κανείς κάποιο έστω ίχνος αυτοκριτικής. Κι όμως από αυτή τη συνήθως γεμάτη ανούσιες περιαυτολογίες έκθεση, θα έπρεπε το Συμβούλιο να εκτιμήσει την προσωπικότητα του υποψηφίου και να την αξιολογήσει. Τέλος, από το βιογραφικό σημείωμα θα έπρεπε να συνεκτιμηθούν στο λεγόμενο προφορικό βαθμό (πέραν δηλαδή του συνόλου των σταθερών μορίων) η ευρύτερη καλλιέργεια και μόρφωση, η προσφορά και το έργο του υποψηφίου. Θα έπρεπε. Έγινε όμως όντως έτσι; Υποψήφιοι που δε γνωρίζουν ούτε τη χρήση Η/Υ βαθμολογήθηκαν με «άριστα», άρκεσε όμως γι’ αυτούς και για άλλους που επίσης στερούνταν γνώσεων, εμπειρίας και εργατικότητας, το γεγονός ότι είχαν διατελέσει συνδικαλιστές της ΠΑΣΚ ή της ΔΑΚΕ.

Κοντολογίς επρόκειτο για μια διαδικασία που κάθε άλλο παρά διασφάλιζε ότι ένα αμερόληπτο συμβούλιο θα μπορούσε να επιλέξει τους καταλληλότερους υποψηφίους. Θα μπορούσε ωστόσο να λειτουργήσει στοιχειωδώς έστω με κάποια σταθερά κριτήρια που όμως δεν θα εφαρμόζονταν επιλεκτικά «στα δικά μας παιδιά» αλλά σε όλους ανεξαιρέτως. Έλα όμως που η πλειοψηφία των μελών του συμβουλίου στην Αργολίδα λειτούργησε με τον… παραδοσιακό τρόπο της εκ των προτέρων συνεννόησης για το ποιοι θα στηριχτούν και με ποιο τρόπο ανάλογα με την «μπλε» ή «πράσινη» ταυτότητα του υποψηφίου! Για άλλη μια φορά επικράτησε η λογική του να φανούμε αρεστοί στους «φίλους» ενώ το καλό του δημόσιου σχολείου και της κοινωνίας γενικότερα ούτε καν πέρασε από το μυαλό τους. Έτσι, για να μην υπάρξουν… δυσαρεστημένοι (που τελικά υπήρξαν φυσικά!), η βαθμολογία της συντριπτικής πλειοψηφίας των υποψηφίων κυμάνθηκε μεταξύ 12 και 15 από τα έξι μέλη του επταμελούς συμβουλίου. Περιττό να προσθέσουμε πως οι «πράσινοι» βαθμολογούσαν με το δεκαπεντάρι τους «πράσινους» υποψήφιους ενώ οι «βένετοι» τους δικούς τους. ενώ αντίστοιχα φύλαγαν το 12 ή το 13 για τους «μη δικούς τους». Ελάχιστοι ήταν αυτοί που θεωρήθηκαν «κοινής αποδοχής» και πράγματι πήραν και από τα εφτά μέλη του συμβουλίου υψηλή βαθμολογία, παρόλο που υπήρχαν και άλλοι εξίσου αξιόλογοι, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι δεν ήταν ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ ενώ όσοι από αυτούς ήταν, φαίνεται πως έπεσαν θύματα… εσωκομματικών συμφωνιών ή διακομματικών συναλλαγών και φυσικά δεν επελέγησαν. Τελικά, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν μπορούν να απαλλαγούν από το… προπατορικό τους αμάρτημα, να λειτουργούν περισσότερο ως μηχανισμοί εξυπηρέτησης πελατών και διανομής θέσεων και λιγότερο ως χώροι παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής.

Αυτά όλα θα μπορούσαν να θεωρηθούν έως και διασκεδαστικά ως γραφικά υπολείμματα του κομματικού-πελατειακού συστήματος που διέλυσε τη δημόσια εκπαίδευση και κατ’ επέκταση οδήγησε τη χώρα στη σημερινή της κατάντια, αν τις συνέπειες δεν τις πλήρωνε ο ελληνικός λαός. Γιατί, μια κακή επιλογή διευθυντή ή αντίστοιχα ο αποκλεισμός ενός άξιου υποψηφίου δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, αλλά και τους μαθητές και τους γονείς, την τοπική κοινότητα και την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χαμηλή βαθμολογία με την οποία «ανταμείφθηκε» υποψήφιος ο οποίος και διευθυντική και διδακτική εμπειρία διέθετε και είχε την αποδοχή του κλάδου ενώ είχε μετατρέψει το σχολείο του σε πειραματική ερευνητική μονάδα και κέντρο πολιτισμού με μετεωρολογικό σταθμό και σεισμογράφο και προγραμμάτιζε τη δημιουργία αστεροσκοπείου! Ο συνάδελφος αυτός απογοητευμένος και αηδιασμένος επιθυμεί να εγκαταλείψει το νομό ενώ τα όσα έχει δημιουργήσει θα μείνουν να σκουριάζουν προς δόξαν… του αξιοκρατικού συστήματος και της… αμεροληψίας του συμβουλίου επιλογής. Η συγκεκριμένη περίπτωση μαζί με άλλες πολύ χαρακτηριστικές, όπως αυτή ενός επιτυχημένου διευθυντή με αγάπη για το σχολείο και όραμα για την εκπαίδευση, αποτελούν εγκλήματα της πλειοψηφίας του συμβουλίου που με τη μικροψυχία και την «τσιγγουνιά» της στη βαθμολογία απαξίωσε τη δημιουργικότητα και την προσφορά προκειμένου να υποστηρίξει κομματικούς φίλους… Ως πότε όμως θα γίνονται τέτοια εγκλήματα σ’ αυτή τη χώρα; Και ως πότε θα τα ανέχεται η ελληνική κοινωνία;

Σε όλο αυτό το στημένο σκηνικό, με έναν τρωτό νόμο, που ακόμη και από την ΟΛΜΕ καταγγέλθηκε την τελευταία στιγμή και όχι επί της ουσίας, με βροχή διευκρινίσεων από το Υπουργείο που έπαιρνε και έδινε μόρια ακόμη και μετά την έναρξη της διαδικασίας συνεντεύξεων και με ένα συμβούλιο επιλογής κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, εμείς πήραμε την απόφαση να μείνουμε και να παλέψουμε. Για να παρθούν αποφάσεις με γνώμονα το καλό του δημόσιου σχολείου που όλοι υποκριτικά υποστηρίζουν. Οι εξελίξεις μάς απογοητεύουν όπως άλλωστε και την πλειοψηφία των συναδέλφων, καθώς όχι μόνο έγιναν για άλλη μια φορά αρκετές κακές επιλογές, αλλά κυρίως γιατί μείναμε μόνοι να υπερασπιζόμαστε αρχές και αξίες που να ισχύουν για όλους ανεξάρτητα από την κομματική τους ταυτότητα. Ακόμη και το μέτρο της εκ των υστέρων επιλογής των σχολείων από τους υποψήφιους διευθυντές, από ό,τι φαίνεται, βρέθηκε τρόπος να ακυρωθεί στην πράξη για να γίνει η μοιρασιά όπως γινόταν πάντα. Είμαστε ωστόσο περήφανοι που όσο περνούσε από το χέρι μας ήρθαμε σε μετωπική σύγκρουση με τους εκπροσώπους ενός συστήματος που θεωρούμε σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για τη σημερινή κρίση παρά τις απειλές και τους εκβιασμούς που δεχτήκαμε. Είμαστε περήφανοι που σταθήκαμε αυστηροί κριτές όσων επιδιώκουν μια θέση από την οποία θα κρίνουν αύριο και θα αξιολογούν συναδέλφους, που πλήξαμε το κύρος όσων θεωρούμε ανεπαρκείς και ανεπιθύμητους από την πλειοψηφία των συναδέλφων. Ας μη μας κατηγορούν λοιπόν για «εμπάθεια» ή «αλαζονεία». Η ερμηνεία μιας πολιτικής στάσης με βάση τον ατομικό ψυχισμό (ανάλογη του τύπου: «ο Χίτλερ ήταν τρελός») είναι βλακώδης και φανερώνει χαμηλό πνευματικό επίπεδο. Η επιλογή της σύγκρουσης με το σύστημα είναι καθαρά πολιτική και τα κριτήριά μας υπήρξαν διαφανή και ίδια για όλους: εργατικότητα, εμπειρία, γνώση, συγκροτημένη και τεκμηριωμένη απάντηση στις ερωτήσεις και αποδοχή από τους συναδέλφους. Γνωρίζουμε ότι με τη χαμηλή μας βαθμολογία προκαλέσαμε την μήνιν όσων τρέφουν μεν θεμιτές προσωπικές φιλοδοξίες, δεν είναι όμως προτεραιότητά τους το δημόσιο σχολείο. Γιατί τα δικά τους κίνητρα είναι αποκλειστικά ιδιοτελή, αντίθετα με μας που δεν υπολογίσαμε το ατομικό συμφέρον ούτε το βαρύ τίμημα που πληρώνουμε για τις επιλογές μας. Γιατί, αν είχαμε πράξει διαφορετικά, κρυπτόμενοι κι εμείς πίσω από τη βαθμολογία της κλίμακας 12-15, θα είχαμε μεν τώρα την ησυχία μας και θα κερδίζαμε πιθανά τη συμπάθεια όσων έχουν προσβάσεις στην εξουσία, αλλά θα ήμασταν ασυνεπείς, συμβιβασμένοι και συνυπεύθυνοι για τη διαιώνιση της αθλιότητας στην εκπαίδευση. (Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως είμαστε τόσο αφελείς να πιστεύουμε πως ένας καλός διευθυντής θα αποτελούσε την πανάκεια για όλα τα προβλήματα). Επιλέξαμε επομένως το δύσκολο δρόμο απογοητεύοντας – ακόμη και εξοργίζοντας  - «φίλους» και γνωστούς εφόσον θεωρήσαμε ότι όσο αξιόλογοι κι αν είναι ως συνάδελφοι είτε δεν είναι κατάλληλοι για να αναλάβουν τη διεύθυνση ενός σχολείου είτε θα πρέπει πρώτα να εργαστούν μερικά χρόνια ακόμη στην τάξη προτού καταλάβουν μια τέτοια θέση. Αν τώρα μετανιώνουν που μας ψήφισαν, το λάθος είναι δικό τους που επένδυσαν σε μία αθέμιτη συναλλαγή στην οποία όχι μόνο δε δεσμευτήκαμε ποτέ αλλά είναι και αντίθετη προς τις αρχές μας. Αν αισθανόμαστε επομένως ότι οφείλουμε να λογοδοτήσουμε σε κάποιους, αυτοί είναι η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων και ακόμη περισσότερο η ελληνική κοινωνία. Έτσι αντιλαμβανόμαστε το δημόσιο σχολείο, έτσι αντιλαμβανόμαστε αυτό που γενικότερα ονομάζουμε «πατρίδα» και αυτή είναι η προτεραιότητά μας.

Η καθαρότητα και συνέπεια της στάσης μας ακυρώνει στην πράξη κάθε προσπάθεια φίμωσής μας – γιατί τι άλλο νόημα έχουν οι καταγγελίες, οι απειλές και οι κατηγορίες για «εμπάθεια» και «δόλο»; – γιατί η δική μας φωνή ενώνεται με τη μεγάλη κραυγή που βγάζει από τα σπλάχνα του αυτό το διάστημα ο ελληνικός λαός και απαιτεί να προχωρήσει η αυτοκάθαρση, η απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει η χώρα να βγει από τη σημερινή κρίση και να ανακτήσει τη χαμένη της αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία.

Τάσος Χατζηαναστασίου,

αιρετό μέλος του Συμβουλίου Επιλογής Στελεχών Σχολικών Μονάδων Νομού Αργολίδας με την παράταξη «Απέναντι Όχθη, ομάδα εκπαιδευτικών για τη συλλογική δράση».

Η τηλεόραση έχει ρόλο και λόγο στη σημερινή ζωή και στη λαϊκή σκέψη.

Ο ρόλος της τηλεόρασης αυτήν τη στιγμή κινείται γύρω από δύο άξονες. Ο πρώτος είναι η καθοδήγηση των μαζών και ο δεύτερος η διαφήμιση και κατανάλωση δύο πράγματα αλληλένδετα.

Αυτό αποδεικνύεται τεκμηριωμένα. Όταν μπήκε η τηλεόραση στη ζωή μας ο κόσμος άρχισε για ανεξήγητους λόγους να καταναλώνει περισσότερο εξαιτίας των διαφημίσεων. Όταν κατάλαβαν τι ρόλο παίζει στη ζωή μας και στον τρόπο σκέψης μας, το εκμετάλλευτηκαν. Αυτή τη στιγμή η τηλεόραση είναι η πιο μεγάλη καθοδηγήτρια δύναμη παγκοσμίως. Έχουμε νιώσει και μεις, την δύναμη που έχει. Όταν κάνουμε διαδηλώσεις μας λένε αναρχικούς. Όταν θέλουν πολύ ένα κόμμα στην εξουσία το ανεβάζουν στη στιγμή και αυτό με τη μεγάλη επιρροή που ασκούν, το καταφέρνουν. Με λίγα λόγια κινούν το λαό όπου θέλουν.

Η τηλεόραση δεν είναι πάρα ένα όργανο εξουσίας, απόλυτα πουλημένο και με απόλυτες πολιτικές απόψεις.

Αυτό το όργανο πουλάει τη στήριξή του με ανταλλάγματα, όπως παραδείγματος χάρη: φορολογικά, επιδοτήσεις που όλα τα αυτά τα ανταλλάγματα τα φεσωνόμαστε εμείς.

Να πει όωμς και κανένας ότι πουλάνε και ποιοτικά πρόγραμμα; Αν είναι δυνατόν αυτό το πράγμα. Όλη η τηλεόραση έχει γεμίσει με άθλιους τηλεκουτσομπόληδες ή σίριαλ χαμηλού νοητικού επιπέδου που ούτε δεκάχρονα δεν μπορούν να τα δουν ή ψέματα μόνο αυτά, ο επιμορφωτικός χαρακτήρας έχει φτάσει σε κατηγορία υπόγειο και το μόνο που της δίνει κάποιο γόητρο είναι κάποιες εκπομπές επιμόρφωσης στην κρατική τηλεόραση ή ενημέρωσης ως ένα σημείο στο ΣΚΑΪ και τέλος, «Η μηχανή του χρόνου»: σπουδαία εκπομπή με σωστό τόνο πολύ καλής ποιότητας και ψυχαγωγίας.

Προτάσεις για μια καλύτερη τηλεόραση: με τον αθλητικό χαρακτήρα που έχει τώρα, μόνο δύο ώρες την ημέρα ενημέρωση την ίδια ώρα όλα τα κανάλια χωρίς κομματικές στηρίξεις και πόρωση του μυαλού εκείνου που την παρακολουθεί, εκμηδένιση των κουτσομπολίστικων και τέλος περισσότερες σατιρικές και μορφωτικές εκπομπές. Αυτή η τηλεόραση θα ήταν η μόνη που θα μπορούσα να κοιτάξω, όχι αυτό που γίνεται σήμερα. Όχι.

Χρῖστος Δάλκος, καθηγητής φιλόλογος

Ζητάμε συγνώμη για την πολύ καθυστερημένη δημοσίευση του άρθρου που οφείλεται στη μη λειτουργία για μήνες του ηλεκτρονικού μας ταχυδρομείου