Ρήξεις στην Εκπαίδευση

Ενάντια στην Εκπαίδευση της Αμάθειας

  • Ρήξεις στην Εκπαίδευση

    Ένα ιστολόγιο για όσους και όσες επιμένουν να αντιστέκονται στην εκπαίδευση της αμάθειας, της ανευθυνότητας, της λογικής του εμπορεύματος, της κατάρτισης και της άχρηστης πληροφορίας, του μηδενισμού και της περιφρόνησης κάθε αξίας, του ανταγωνιστικού ατομισμού.

  • Το σχολείο είναι γυρισμένο ανάποδα

  • Ενάντια στην Παιδεία του Μνημονίου

  • Αγωνιζόμαστε

    Για το σχολείο της γνώσης, της κριτικής σκέψης, της συντροφικότητας, της καλλιέργειας της εθνικής, οικολογικής, κοινωνικής και θρησκευτικής συνείδησης, του υπεύθυνου πολίτη.

Archive for the ‘Για το χαρακτήρα της Εκπαιδεύσης’ Category

«Κατεβάστε τα εικονίσματα!»

Posted by rikseis στο Ιανουαρίου 7, 2010

Να κατέβουν οι εικόνες με το Χριστό από τις σχολικές τάξεις, να καταργηθεί η πρωινή προσευχή και ο εκκλησιασμός ζητούν τέσσερις γονείς με προσφυγή τους στον Συνήγορο του Πολίτη. Σύμφωνα με τους γονείς: «συνιστούν μια βαθιά προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και παραβιάζουν ευθέως βάναυσα το στοιχειώδες και θεμελιακό ανθρώπινο δικαίωμα για ελευθερία της συνείδησης».
Επειδή διαφωνώ ριζικά τόσο με την πρόταση όσο και με την επιχειρηματολογία θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
1) το ότι η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν αποτελεί αξίωμα για να το επικαλείται κάποιος, πρέπει να αποδεικνύεται.
2) τόσο η θρησκευτική όσο και η κοινωνική συνείδηση ενός λαού είναι όροι κοινωνικής συνοχής αλλά και όροι για την επιβίωση ενός συγκεκριμένου εθνικού πολιτισμού, του νεοελληνικού εν προκειμένω
3) η ένταξη στη σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία προϋποθέτει τη γνωριμία των νέων με βασικά στοιχεία της κουλτούρας της
4) είναι αναφαίρετο δικαίωμα σε οποιονδήποτε να μη του αρέσει η προσευχή, η ορθοδοξία, ο νεοελληνικός πολιτισμός, ο Κολοκοτρώνης. Διαφωνώ όμως μέχρι θανάτου με την άποψη που λέει ότι επειδή δεν αρέσει σε τέσσερις ή τέσσερις χιλιάδες γονείς θα στερηθεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού τα σύμβολα στα οποία αναγνωρίζει την ταυτότητά του.
5) η τελετουργία της πρωινής προσευχής δεν έχει αυθεντικό θρησκευτικό περιεχόμενο, μια συμβολική αναπαράσταση είναι μηχανιστικής αναπαραγωγής κάποιων χειρονομιών. Το νόημά τους δεν είναι ούτε προπαγανδιστικό ούτε αφορά τον έλεγχο των συνειδήσεων, μια τελετουργία είναι στο πλαίσιο της  πρωινής συγκέντρωσης της σχολικής κοινότητας η οποία με την αφαίρεση της προσευχής θα μοιάζει μάλλον με πρωινή αναφορά μονάδος στο στρατό.
6) όσο για τις εικόνες, η επιχειρηματολογία των τεσσάρων γονέων αγγίζει τα όρια της γελοιότητας: απομεινάρια βεβαίωςτης εποχής της ιδεολογίας του ελληνοχριστιανισμού που σήμερα όμως έχει χάσει τη λειτουργία της ως κρατική ιδεολογία. Σήμερα μάλλον ως χαριτωμένο φολκόρ ορθόδοξης-βυζαντινής αναπαράστασης του Χριστού λειτουργεί παρά ως οτιδήποτε άλλο.
7) Και κάτι τελευταίο για απόψε, γιατί θα επανέλθω σύντομα: τόσα χρόνια μαθητικών καταλήψεων, κανείς μαθητής δεν σκέφτηκε καν να τα κατεβάσει. Νομίζω ότι αυτό κάτι λέει για το πόσο βάναυσα ποδοπατούν οι εικόνες ελευθερίες και δικαιώματα.

Τάσος

Advertisements

Posted in Για το χαρακτήρα της Εκπαιδεύσης, Uncategorized | 6 Σχόλια »

Ένα εθνικό σχέδιο για την Παιδεία

Posted by rikseis στο Δεκέμβριος 17, 2009

Σε κάθε εποχή, οι κρατούντες σχεδιάζουν και επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους εκπαιδευτική πολιτική, με βάση τις αξίες και τις αρχές τους, καθώς και με βάση την εξάρτησή τους από τις κοινωνικές ομάδες που εκπροσωπούν και που τους ανέδειξαν στην εξουσία. Με βάση τα παραπάνω, καθορίζουν επίσης το περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης και την κατεύθυνση την οποία θέλουν να έχει η εκπαίδευση. Γιατί, το σχολείο δεν στοχεύει απλώς στην αναπαραγωγή της κοινωνίας, αλλά και στην προετοιμασία των νέων πολιτών, έτσι ώστε αυτοί να προσαρμοστούν, εντασσόμενοι ομαλά στις νέες κοινωνικές συνθήκες, όπως αυτές διαμορφώνονται από τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Το ζήτημα είναι επομένως ποια ομάδα ή κοινωνική συμμαχία έχει κάθε φορά την ηγεμονία και ελέγχει τα κέντρα παιδείας. Το ίδιο ισχύει και για τα κινήματα. Κανένα αίτημα που αφορά την εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι ξεκομμένο από την κατεύθυνση την οποία θέλουμε να έχει το ελληνικό σχολείο και, κατ’ επέκταση, την κατεύθυνση που θέλουμε να έχει η χώρα. Με λίγα λόγια, για να έχουμε όραμα σχολείου, πρέπει να έχουμε όραμα κοινωνίας.
Αν επομένως συμφωνούμε πως θέλουμε μια κοινωνία δίκαιη και συνεκτική, ένα κράτος ανεξάρτητο, ασφαλές και όσο το δυνατόν περισσότερο αυτάρκες στο πλαίσιο ενός μοντέλου ήπιας και ισόρροπης ανάπτυξης, με οικονομία στηριγμένη στην παραγωγή αξιών χρήσης, προϊόντων ποιότητας και φιλικών προς το περιβάλλον, με σχέσεις ειρήνης, αλλά και αμοιβαίου σεβασμού με τους γειτονικούς λαούς, μια χώρα που προστατεύει τον φυσικό της πλούτο και αναδεικνύει την πλούσια παράδοσή της αλλά και ζητά να την προσαρμόσει στις σύγχρονες ανάγκες, με πολίτες που διαθέτουν δημοκρατικό αγωνιστικό ήθος και σέβονται τη διαφορετικότητα, κοινωνικά και οικολογικά ευαίσθητους, εγγράμματους και αισθητικά καλλιεργημένους, πατριώτες και διεθνιστές και όχι εθνικιστές και ρατσιστές, αλλά ούτε και συμπλεγματικούς μιμητές δυτικών προτύπων και άβουλους καταναλωτές, κυρίως όμως ανθρώπους ισορροπημένους, με αξίες και ήθος, και εργαζόμενους υπεύθυνους, δημιουργικούς και εργατικούς αλλά και με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τότε μπορούμε (και πρέπει) να διατυπώσουμε και το ανάλογο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Προτείνουμε λοιπόν ένα εθνικό σχέδιο για την Παιδεία το οποίο:

Posted in Για το περιεχόμενο της Εκπαίδευσης, Για το χαρακτήρα της Εκπαιδεύσης | Leave a Comment »

Αναζητώντας μία πολιτική για την παιδεία

Posted by rikseis στο Δεκέμβριος 17, 2009

Αν θέταμε το ερώτημα για την εμπιστοσύνη που έχει η ελληνική κοινωνία για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, φοβάμαι πως η απάντηση θα ήταν απαξιωτική γι’ αυτό από μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς, και ίσως και από το ίδιο το ΥΠΕΠΘ. Πολλοί πολίτες ίσως θα αναζητούσαν τις ευθύνες σε ανεπάρκειες ή λανθασμένες επιλογές κάποιων υπουργών που είχαν την ευθύνη της εκπαιδευτικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια. Είναι όμως έτσι;

Μετανεωτερικότητα και εκπαίδευση

Θα ήταν λάθος την περίοδο της ύστερης νεωτερικότητας να τίθενται ερωτήματα για την εκπαιδευτική πολιτική στην εκπαίδευση και να μη συνδέονται με τα χαρακτηριστικά της εποχής, να μην εντοπίζονται οι αλλαγές που με άμεσο ή έμμεσο τρόπο συνδέονται με την παγκοσμιοποίηση.

Ζούμε σε μια εποχή που την ονομάζουν «μετανεωτερική» και η παγκο-σμιοποίηση είναι το βασικό χαρακτηριστικό της. Οικονομία και παραγωγή, επικοινωνίες και μεταφορές, πληροφόρηση και γνώση δεν μπορούν παρά να μελετώνται με αυτή την οικουμενική ματιά.

Το εκπαιδευτικό σύστημα στο παρελθόν

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Για το χαρακτήρα της Εκπαιδεύσης | 2 Σχόλια »

Διάλογος για την παιδεία

Posted by rikseis στο Δεκέμβριος 17, 2009

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ;

Κάθε Υπουργός Παιδείας και ένα νέο σύστημα εισαγωγής

Στο πλαίσιο του «διαλόγου για την Παιδεία» που εγκαινιάζει το «Άρδην» από αυτό το τεύχος ξεκινάμε με ένα σημείωμα που αφορά το ζήτημα της πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Πρόκειται για κεντρικότατο πολιτικό ζήτημα αν αναλογιστεί κανείς ότι οι εισαγωγικές εξετάσεις αποτελούν μια από τις πρώτες ειδήσεις στα τηλεοπτικά δελτία με τις γνωστές γραφικές σκηνές των υποψηφίων εντός και των αγωνιώντων γονέων εκτός των κιγκλιδωμάτων των εξεταστικών κέντρων, ενώ πολλές εφημερίδες δημοσιεύουν καθημερινά θέματα εξετάσεων για να ασκούνται οι υποψήφιοι στην εξεταστέα ύλη. Ακόμη περισσότερο, το σύστημα εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο αποτελεί για τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας τη μεγάλη πρόκληση για να επιδοθεί ως μαθητευόμενος μάγος στους προσωπικούς του πειραματισμούς. Στην πρόσφατη ιστορία του θεσμού, όλοι ανεξαιρέτως οι Υπουργοί Παιδείας ασχολήθηκαν περισσότερο ή λιγότερο με το ζήτημα της «μεταρρύθμισης» του τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Οπωσδήποτε αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία μάλλον ακατανόητη για τους πολίτες άλλων χωρών όπου το ίδιο σύστημα ισχύει για δεκαετίες.

Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, οι επιχειρούμενες «μεταρρυθμίσεις» προκάλεσαν κραδασμούς που εξελίχθηκαν σε πραγματικές εκρήξεις. Ανάμεσα σε αυτούς που διέπρεψαν σε αυτό το άθλημα κι ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος που αποφάσισε να επιβάλει τις παιδαγωγικές του αντιλήψεις επιστρατεύοντας το… στρατιωτικό σκέλος του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ γεγονός που οδήγησε στη βάρβαρη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα και ως επακόλουθο αυτού στην παραίτησή του πρώην δεξιού και νυν σοσιαλιστή πολιτικού. Ο δε Αρσένης προκάλεσε με τη δική του «μεταρρύθμιση» τη δεύτερη μεγαλύτερη μαθητική εξέγερση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Το μόνο που παρέμεινε ανέγγιχτο όλα αυτά τα χρόνια των διαδοχικών μεταρρυθμίσεων είναι η άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία, ο θεσμός των φροντιστηρίων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Για το χαρακτήρα της Εκπαιδεύσης | Leave a Comment »